สับสน...
posted on 08 Mar 2009 19:25 by mahwan-nonameกร๊าซซซซ
สอบเสร็จแล้ว
ปลดปล่อยๆ
(มันก็เถลไถลนานแล้วหนิ=*= )
ถือว่าผ่านไปด้วยดี
วิทย์ทำได้*ดีใจ*
ไม่ใช่อะไร หนังสือแบบฝึกหัดที่ซื้อไว้ตั้งแต่ม.สอง
เอามานั่งทำ
ปรากฏว่าเปิดข้อสอบมา
เจอข้อแรก แบบ เฮ้ย=[]=
ถึงจะเป็นข้อสอบเติม แต่มันออกเหมือนเป๊ะๆเลย
ถ้าไม่เหมือนก็แนวๆนั้น
อันไหนที่จำไม่ได้ก็พอทำได้
รู้สึกดีT^To
ตอนบ่ายสอบเลข พอถูไถ
แต่ไม่มั่นใจเท่าไหร่
อันนี้ก็ แนวข้อสอบคล้ายๆกับหนังสือแบบฝึกหัดของยู่
ใครทำแบบฝึกหัดมาเยอะ หลายๆเล่ม
ต้องทำได้แน่
งี้สินะ เค้าถึงบอกให้ทำแบบฝึกหัดเยอะๆ
ไม่เป็นไร คอยดูเหอะ ม.ปลาย
ต้องพยายาม* [] *o!!
+++++
โซนนี้บ่น
ไม่อยากอ่านข้ามโลด
ว่าด้วยประเด็นหลัก
ก็ไอ้ที่ไปสอบวันนี้น่ะแหละ
มันเป็นห้องเรียนพิเศษ
ต้องเสียตังเทอมละห้าพัน
ถามว่าอยากเรียนมั้ย?
ไม่อ่ะ ไม่เคยคิดจะอยากเลย
ถ้าอยาก อยากเรียน วมว.มากกว่า เรียนก็ฟรี ไปอยู่ในถ้ำ เสาร์อาทิตย์ค่อยมาซ่า
แล้วถามว่า ไม่อยากได้ แล้วไปสอบทำไม?
ก็ความตั้งใจแต่แรกตั้งแต่ต้น
อยากไปสอบเฉยๆ สอบให้มันติด แล้วก็สละสิทธิ์
ไปเรียนห้องเรียนธรรมดา สบายใจมีความสุข
ทำไมไม่อยากเรียน?
ไม่รู้สินะ ก็เห็นใครๆเค้าก็บอกกันว่ามันไม่ดี
แต่ตอนนี้กำลังงงว่ามันไม่ดีตรงไหน
ก็ในเมื่อไปถามรุ่นพี่ รุ่นพี่บอก
ไม่ดีหรอก อย่าไปเรียน ครูสอนเยอะ สอบเร็ว เรียนยาก
ไอ้สอนเยอะนี่มันไม่ดีเรอะ-*-"?
ครูๆคนอื่นๆก็บอกว่ามันไม่ดีหรอก มันเครียด กว่าจะปรับตัวได้
นั่นสิ แล้วถ้าเราติด วมว. ที่อยากเรียนตอนแรกล่ะ?
คงไม่เครียดกว่านี้เรอะ?
ตอนนี้กำลังสับสน
จริงๆก็ใช่ว่าฟังแต่คนอื่นมันจะดีนักหรอก
กำลังงงว่าตอนนี้กลัวอะไรอยู่
กลัวจะปรับตัวไม่ได้? กลัวสังคมที่อยู่ในนั้น?
กลัวไม่ได้ทำกิจกรรมของโรงเรียน เพราะต้องเรียน?
แต่ถ้าจะให้พูดจริงๆก็
กลัวว่าจะไม่ได้ทำงานชมรมกับกลัวที่จะไม่ได้ทำกิจกรรมคณะ
สองอย่างโดยนี้ล่ะที่กลัวจะไม่ได้ทำ
เพราะว่ามันตั้งใจตั้งแต่ตอนม.หนึ่งที่เค้ามาในโรงเรียนแล้วว่า
ถ้าโตขึ้น จะต้องทำให้ได้
...
ไม่รู้สิน้า
เค้าบอกว่าที่คนเรากลัว กลัวเพราะไม่รู้
บางทีถ้าเราไปเรียนอาจจะไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นก็ได้
แต่ไม่รู้ว่า
ถ้าเข้าไปเรียนแล้ว ถ้าไม่ได้ทำงานชมรมกับงานคณะล่ะ
ไม่รู้สิน้า...บางทีไม่มีเราอยู่เผลอๆคณะอาจจะเดินหน้าไปยิ่งกว่านี้ก็ได้
พ่อกับแม่ก็อยากให้เรียน
จริงๆถ้ามีจุดมุ่งหมายก็ดีสิ
ว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร จะได้ไปสู่เป้าหมายได้เร็วขึ้น
จะได้พยายามในทางที่ถูก
ถ้าอยากเป็นหมอ จะได้รักษาคนที่เป็นโรคไทรอยด์
ให้หายซะ จะได้ไม่ต้องทรมาณกินยาทั้งชีวิตแบบนี้
ถ้าอยากเป็นสัตวเเพทย์ จะได้รักษาสัตว์ทั้งหลาย
ใช้ชีวิตเงียบๆให้มีความสุขซะ
อยากเป็นครูสอนเปียโน จะได้ใช้วิชาที่เรียนมาให้มันได้
มีชีวิตอยู่กับดนตรี เรื่อยๆสบายๆ
อยากเป็นเป็นนู่นอยากเป็นนี่
แต่จะมีซักอย่างมั้ย ที่อยากจะเป็นจริงๆ
นั่นสิน้า
ตอนนี้ก็ยังต้องพยายามต่อไป
ถึงเวาก็คงตัดสินใจได้เอง
จะเรียนไม่เรียนก็คงคิดว่าจะรู้ผลแล้ว
...
นั่นสิน้า ก็เป็นคนตามใจใครต่อใครอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
ถึงจะอะไรอย่างไงก็ตาม ถ้าไม่เกิทนก็ทนได้นี่น้า
เอาเถอะ
เหนือสิ่งอื่นใดก็ตาม
ที่สำคัญคือ
.
.
.
สอบให้มันติดซะก่อนเถอะ!!=[]=
กร๊าซซซซซซซ
ปล.
+แว่วๆมาว่าประกาศผลพรุ่งนี้+
+กร๊าซซซซซซซ+
+พยายามๆ พยายามๆ พยามยามให้ถึงที่สุด+[]+! +
+เฮ้อ เตรียมเข้าค่าย+
+เป็นเรื่องบังเอิญที่เราได้พบกัน~ ไม่ใช่ เป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่ได้พบกัน~ +

พี่กิ๊ฟน้าา ที่อยู่ชมรมเดียวกันอ่ะจ้ะ
นั่งๆรีเฟรชหน้าโฮม exteen แล้วเจอบล็อคน้องพอดีเลยแวะเข้ามา
เรื่องที่ไปสอบก็เป็นกำลังใจให้นะ (มันเสร็จไปแล้วเทอ
55+ ไม่รู้สิ จากที่อ่านมาพี่ว่าน้องพยายามมากมายอ่ะจ้ะ ขอให้ผลที่ได้มันคุ้มกับความพยายามของน้องเถอะ เป็นกำลังใจให้จริงๆ
แล้วก็ที่เราไปสอบนี่ใช่ห้องน้องๆเทพวิทย์ของโรงเรียนเราป่าวเอ่ย
อืม...ถ้าใช่น้า
พี่ว่าน้องไม่ต้องกังวลหรอกนะ เลือกเรียนตามที่เราชอบดีที่สุด
มันจะได้ไม่ต้องไปเซ็งทีหลังน่ะ
จริงๆแล้วตอนที่อยู่ม.3 แล้วพี่เลือกเรียนสายวิทย์นี่ก็กังวลเหมือนกัน
กลัวนั่นนู่นนี่ไปเรื่อย เพราะว่าเรายังไม่รู้อะไรจริงซักอย่าง
เหมือนมีอยู่ครั้งนึงที่แบบ อยู่สุระมันเซ็งง่ะ คุยกับเพื่อนเลยว่าถ้ามีน้องจะมาเข้าสุระนะจะบอกว่าไม่ต้องเข้ามาเด็ดขาด
คือมันก็เหมือนกับอารมณ์ที่ คนที่ได้มันมาแล้ว เห็นอะไรแย่นิดๆหน่อยๆก็โวยไปตามอารมณ์น่ะนะ
ความเป็นจริงมันไม่ได้มีอะไรซักนิดเดียว จริงๆก็มีความสุขกับการใช้ชีวิตตรงนี้ด้วยซ้ำ ถึงมันจะลำบากแต่ก็ใช่ว่าจะมีใครที่ไม่ลำบากไม่ใช่เหรอ (ไม่งั้นจะใช้ชีวิตเพื่ออะไร ถ้ามันสบายไปซะหมดน่ะนะ
ก็เหมือนที่น้องได้ยินมาจากพวกรุ่นพี่แหละ
เราไม่เคยเจอ เลยอาจกลัวบ้าง แต่ก็นะ
ทำตามที่เราอยากเถอะ
ส่วนเรื่องชมรม... ถ้าน้องยังรักที่จะเข้า หรือรักที่จะทำจริงๆยังไงน้องก็ได้ทำนะ
พี่เห็นน้อง gifted ทำตัวว่างๆเยอะแยะไป (เหรอ...
มันก็ไม่ได้ยุ่งขนาดนั้นหรอกน้า
รุ่นที่แล้วก็ยังมีบอกเรื่อยเลยว่าในห้องมันก็บ้าๆกันทั้งนั้น
(แต่ฟังจากที่น้องเค้าเล่าเรื่องบรรยากาศการเรียนในห้องมันก็นะ ทุกคนก็มีความพยายามกันดีแหละ)
ส่วนเรื่องอนาคต พี่อยากแนะนำให้น้องมีเป้าหมายไว้นะ
มันจะได้ไม่ต้องมาเซ็งเหมือนพี่น่ะจ้ะ
จะว่าไปพี่ว่ากว่า 80% ของนักเรียนม.ปลาย ไม่ได้มีเป้าหมายอะไรกันหรอก
มันก็สบายดีนะกับการไหลไปเรื่อยๆตามกระแสสังคมกับคนรอบข้าง
แต่ถ้าให้เลือก พี่ก็อยากมีเป้าหมายเหมือนกัน มันคงสนุกดีถ้าจะได้ใช้ชีวิตของตัวเองน่ะ
พูดมายาวๆไม่รู้ว่ามันจะตรงกับเหตุการณ์ที่น้องกันตาเจอรึเปล่า
แต่พี่ก็แค่อยากให้กำลังใจน่ะจ้ะ
หวังว่าจะได้เจอกันที่ชมรมปีหน้านะจ๊ะ
(แต่ไม่รู้ว่าตัวเองจะไปอยู่ชมรมต่อรึเปล่านี่ดิ แง๊~
คิดถึงน้องๆทุกคนเลยเน่อ
#1 By HN * : ) on 2009-03-08 20:40