สวัสดีบลอคน้อยๆแห่งนี้ ไม่ได้มาเขียนนานเป็นปีๆแล้ว วันนี้เหนื่อยล้าที่สุด คิดว่าเขียนในนี้ คนที่เรารู้จักในสังคมใหม่ คงไม่ได้มาอ่านกันแล้วล่ะ ++++++ รู้สึกเหมือนคนเกษียณอายุ เคยทำงาน เคยมีคนเข้ามามากมาย มีคนนับหน้าถือตา มีคนชื่นชม แล้วจู่ๆทุกอย่างก็หายไป จากมัธยมที่เคยทำงานสภานักเรียน แต่พอมาอยู่มหาวิทยาลัย กลับต้องปฏิเสธตำแหน่งของสโมสรคณะ ใช่ เราเรียนไม่เก่งเหมือนเดิมแล้ว เป็นเหตุผลที่พอเพียงรึเปล่านะ ที่จะปฏิเสธการรับตำแหน่ง แล้วมาตั้งใจเรียน แต่ในใจก็พร้อมอาสาช่วยงานทุกคนเสมอ มีแฟนแล้ว โดนแฟนเตือนว่าอย่ารับตำแหน่ง(แกมบังคับสุดๆเลยล่ะ) เราควรต้องมีเวลาให้เขา อันที่จริงคือ ทุกวันนี้ยังรับผิดชอบตัวเองได้ไม่ดีเท่าไร เรียนก็ชอบบ่นว่าเครียด ห้องไม่เก็บ ไม่ดูแลตัวเอง รู้ตัวว่าพลาด เพิ่งรู้ว่าตัวเองบ้างาน จนไม่สนใจตัวเอง ครอบครัว คนรัก แต่ตอนนี้ก็เหมือนมัดเชือกตัวเองซะแล้ว ไม่สามารถจะปล่อยมือจากเขาได้ จนกว่าลมหายใจใครจะหมดไปก่อน เรายังหวังให้เขาเป็นคนที่ดีขึ้นกว่านี้อยู่ ไม่ได้ทำงานสโมสรคณะ ไม่ได้มีตำแหน่ง เหมือนอย่างตอนมัธยม ความรู้สึกที่ได้รับการยอมรับ ได้รับคำชื่นชม ความรู้สึกมีความสุขที่ได้ทำงานหนักๆมันหายไป เรายึดติดกับสิ่งเหล่านั้นมากไปรึเปล่านะ? ถ้าปล่อยมือจากความรู้สึกนั้น เราจะมีความสุข แฟนเราจะมีความสุข เราจะตั้งใจเรียน มีความรู้เอาไปใช้ใช่ไหมนะ? ที่หายคือประสบการณ์การทำงาน การเป็นที่รู้จักของคนอื่นแน่ๆ ...... คำตอบเรารู้อยู่แล้ว เพียงแต่ต้องทำใจกับการสูญเสียสิ่งที่เคยมี นี่แหละ ความรู้สึกของคนเกษียณอายุราชการ เพียงแต่นี่มันเหมือนโดนบังคับ ให้เกษียณก่อนกำหนด ไม่อยากอยู่เท่าไรหรอกนะ ติดที่คิดว่าบุญบาปมีจริง ความสัมพันธ์กับครอบครัว ความรู้สึก ความเชื่อต่างๆที่มนุษย์สร้างขึ้นมา... สักวันความทุกข์นี้มันจะต้องผ่านพ้นไป และมีความทุกข์ครั้งใหม่กลับมาอีก

edit @ 6 Jun 2014 21:18:23 by หมาแว่น